Θεσσαλονίκη | Ιστορία νο5Περπατώντας μαζί

Έφυγα από την χώρα μου τον Οκτώβριο του 2015. Η κατάσταση στη χώρα μου, η οποία βρίσκεται στην κεντρική Αφρική είναι εξαιρετικά άσχημη επειδή δεν έχουμε ελευθερία λόγου και η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι επίσης εξαιρετικά δύσκολη διότι έχουμε δικτατορία και πρέπει να υπακούουμε στον δικτάτορα. Πολλοί άνθρωποι έχουν εξαφανιστεί, βασανιστεί και δολοφονηθεί χωρίς να υπάρχει καμία εξήγηση. Εγώ συμμετείχα σε πολιτικές δράσεις αριστερών ομάδων και κινδύνεψα αρκετές φορές, δέχτηκα επιθέσεις, βασανίστηκα και φυλακίστηκα, για την ακρίβεια καταδικάστηκα σε 15 χρόνια φυλάκιση. Οι μυστικές υπηρεσίες πήραν όλα μου τα προσωπικά αντικείμενα, το λαμπτοπ μου και με φυλάκισαν, μου κάνανε ηλεκτροσόκ ακόμα με αναγκάσανε να πιω ένα δηλητήριο που με καθήλωσε, ήμουνα άρρωστος για πολλές μέρες.

Τελικά κατάφερα να αποδράσω και πήγα αρχικά στην Σενεγάλη. Εκεί επίσης η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη, υπάρχει δικτατορία και συνεργάζονται με την δικτατορία στη χώρα μου, επομένως είχανε τα στοιχεία μου, και τελικά κατάφερα με πλαστό διαβατήριο να πετάξω για την Ιστάνμπουλ. Εκεί βρήκα έναν διακηνητή, πλήρωσα 1000 ευρώ και πέρασα στην Σάμο. Έμεινα στη Σάμο περίπου 10 μέρες και έπειτα πήρα το πλοίο για την Αθήνα και από εκεί έφτασα στην Ειδόμενη στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία. Όμως ήδη είχανε κλείσει τα σύνορα για όσους είμασταν από τις λεγόμενες μη εμπόλεμες ζωνες και επιτρέπανε να περάσουν μόνο Σύριοι, Ιρακινοί και Αφγανοί. Έτσι αναγκάστηκα να μείνω εγκλωβισμένος στην Ειδομένη περίπου 2 εβδομάδες. Η κατάσταση ήταν εξαιρετικά δύσκολη, είχε πολύ κρύο, έβρεχε, δεν υπήρχαν σκηνές για να μείνει ο κόσμος και φυσικά δεν υπήρχαν τουαλέτες. Έμεινα πολλές μέρες έξω στο κρύο χωρίς κουβέρτα και χωρίς σκηνή. Τελικά από τη στιγμή που έγινε φανερό ότι δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να ανοίξουν τα σύνορα κάποιοι αλληλέγγυοι μου έδωσαν τη διεύθυνση της κατάληψης του Ορφανοτροφείου στη Θεσσαλονίκη.

Στο Ορφανοτροφείο έμεινα έξι μήνες και η ζωή μου άλλαξε ριζικά. Την αλληλεγγύη και τη φροντίδα που έχω βιώσει στην κατάληψη δεν μπορούσα να τα φανταστώ. Όλο το ταξίδι μέχρι το Ορφανοτροφείο ήταν μια κόλαση, ταλαιπωρία και γεμάτο απογοητεύσεις.

Το Ορφανοτροφείο είναι από τις καλύτερες καταλήψεις που έχω δει και έχω επισκεφτεί στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι που συμμετέχουν και στηρίζουν την κατάληψη είναι πραγματικά αφοσιωμένοι στον αγώνα για ισότητα και αλληλεγγύη και οργανώνουν και φροντίζουν την κατάληψη καθώς και πλήθος πολιτικών δράσεων. Η φροντίδα και η έγνοια εκφράζεται καταρχάς στο ότι βοηθάνε τους πρόσφυγες σχετικά με τα ζητήματα ασύλου, βρίσκουν δικηγόρους, εάν κάποιος πρόσφυγας συλληφθεί οργανώνονται αμέσως πορείες. Το σημαντικότερο όμως νομίζω ότι είναι πως συνυπάρχουν και ζούμε από κοινού πολλές διαφορετικές εθνικότητες και προσπαθούμε να κατανοήσουμε και να μάθουμε ο ένας από τον άλλο. Οργανώνουμε κοινές βάρδιες μαγειρέματος, καθαριότητας. Επίσης οργανώνουμε διαδηλώσεις διεκδικούμε το δικαίωμα στην ελευθερία μετακίνησης, θέλουμε να ακουστεί η φωνή μας στην πόλη. Επίσης το Ορφανοτροφείο είναι πολύ καλό διότι όλων μας το ταξίδι είχε πολύ πίεση, τόσο σωματική αλλά κυρίως ψυχολογική. Όταν ήρθα στο Ορφανοτροφείο αμέσως ένιωσα μια αγκαλιά, οι αλληλέγγυοι μου συμπαρασταθήκαν, ακόμα εάν είχες ψυχολογικά προβλήματα οι αλληλέγγυοι είναι πολύ εγκάρδιοι και φιλικοί, προσπαθούν να σε ανακουφίσουν. Επίσης πολλές πολιτικές ομάδες συμμετέχουν στο Ορφανοτροφείο, γίνονται συνέχεια συνελεύσεις και συναντήσεις. Μου έχει κάνει φοβερή εντύπωση πόσο δεσμευμένοι είναι οι άνθρωποι που στηρίζουν το Ορφανοτροφείο. Πραγματικά, μπορώ να επαναλάβω ότι το Ορφανοτροφείο έχει αλλάξει το τρόπο που βλέπω τη ζωή. Μέχρι να φτάσω στο Ορφανοτροφείο το μόνο που έβλεπα ήταν διακινητές να μου ζητάνε χρηματα και να κρύβομαι από μπάτσους και συνοριοφύλακες. Στο Ορφανοτροφείο ξαναβρήκα τη χαμένη αξιοπρέπεια καθώς επίσης ένιωσα ασφαλής και ελεύθερος. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό καθώς τα σύνορα και οι νόμοι των κρατών με αντιμετωπιζουν ως παράνομο λες και είμαι κακοποιός. Όμως στην κατάληψη του Ορφανοτροφείου νιώθω ελεύθερος και δημιουργικός.

Θα έλεγα ότι πολύ σημαντικό και μου αρέσει πολύ ήταν ο αμεσοδημοκρατικός και αυτοοργανωμένος τρόπος λειτουργίας του Ορφανοτροφείου. Μπορώ να πω σε μια φράση ότι στο Ορφανοτροφείο μαθαίνουμε να περπατάμε μαζί. Αυτή η εκμάθηση βασίζεται στην αμοιβαία φροντίδα που ξεκινάει από τις απλές καθημερινές λειτουργίες της κατάληψης, όπως την συμμετοχή όλων στο μαγείρεμα και στη καθαριότητα και επεκτείνεται στις πολιτικές διαδικασίες και στην αυτοοργανωμένη λήψη αποφάσεων για πολιτικές δράσεις όπως πορείες, παρεμβάσεις και εκδηλώσεις. Κανένας δεν προσπαθεί να πιέσει τον άλλον να κάνει κάτι, όλες οι αποφάσεις και οι δραστηριότητες βασίζονται στον διάλογο, στο σεβασμό στον άλλο και στην συναίνεση. Έτσι μαθαίνουμε όλοι μαζί να είμαστε ενεργοί και να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο και να λειτουργούμε ως ομάδα. Αυτή λοιπόν η ομάδα είναι ομάδα φροντίδας και πολιτικού αγώνα, διεκδικούμε από τη μια την ισότητα μεταξύ μας και από την άλλη υψώνουμε την φωνή μας στο κέντρο της πόλης με διαδηλώσεις και δράσεις. Πιστεύω ότι πρέπει να ενταθούν οι πολιτικές δράσεις, να συμμετέχουν περισσότεροι μετανάστες και να ενισχυθούν τα αλληλέγγυα δίκτυα με άλλες χώρες.