Θεσσαλονίκη | Ιστορία νο3Περπατώντας μαζί

Είμαι από το Ιράκ, από τη Βαγδάτη και έφυγα τον Ιανουάριο του 2016. Ο λόγος είναι ότι εκεί η κατάσταση είναι πολύ επικίνδυνη, υπάρχει ο ISIS, υπάρχουν παρακρατικές ομάδες, στην πραγματικότητα υπάρχει ένας συνεχόμενος πόλεμος. Όλοι κινδυνεύουν, είτε από εκρήξεις βομβών είτε κάποιος μπορεί να σε σκοτώσει. Στην αρχή λοιπόν, μαζί με την αδερφή μου πήγα στο βόρειο Ιράκ, στην περιοχή του Κουρδιστάν και από εκεί ξεκίνησε η ιστορία με τους δουλέμπορους. Πρέπει να ξέρετε ότι παρόλο που η κουρδική περιοχή ανήκει στο Ιράκ, εγώ ως Άραβας δεν μπορώ να κινηθώ. Έτσι, μόνο πληρώνοντας διακινητές μπορώ να μετακινηθώ μέσα στη χώρα μου. Μετά από 15 μέρες κατάφερα και έφτασα στην Τουρκία και από εκεί πλήρωσα άλλους διακινητές για να έρθω στην Ελλάδα, στην Λέσβο. Συνολικά το ταξίδι μου κόστισε 3.500 δολάρια. Από τη Λέσβο πήγα στον Πειραιά και από εκεί η αστυνομία με λεωφορεία μας μετέφερε αρχικά στη Λάρισα και μετά στο βενζινάδικο της ΕΚΟ, κοντά στα σύνορα στην Ειδομένη. Έμεινα στον καταυλισμό στο βενζινάδικο τρεις μήνες και κάποια στιγμή τον Μάιο η αστυνομία μας μετέφερε στο καμπ στα Βασιλικά, έξω από τη Θεσσαλονίκη.

Στα Βασιλικά ο χώρος του καμπ βρίσκεται σε κάποια απόσταση από το χωριό. Αυτό το μέρος όμως δεν είναι για ανθρώπους, βρίσκεται μακρυά από την πόλη και τα γύρω χωριά ήταν εναντίον των προσφύγων, διοργάνωναν ρατσιστικές συγκεντρώσεις και εμείς φοβόμασταν πολύ. Το ίδιο το καμπ ήταν επίσης ένας φρικτός χώρος. Ήταν ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο πουλερικών στο οποίο στηβάξανε 1500 πρόσφυγες σα να ήμασταν κοτόπουλα. Στην αρχή για όλο αυτό το κόσμο υπήρχαν μόνο τρεις τουαλέτες, το φαγητό δεν τρωγόταν, εάν το δώσεις στο σκύλο σου είμαι σίγουρος ότι δεν θα το φάει. Κάθε μέρα το ίδιο φαγητό, μπιζέλια ή πατάτες, κρέας ποτέ δε μας δώσανε και οι μερίδες ήταν πολύ μικρές. Δεν υπήρχε καμία πρόνοια ούτε για τα βρέφη, τα μωρά ή τα μικρά παιδιά, είχανε να πιούνε γάλα πολλές μέρες. Η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται με πολύ αργά βήματα, στην πραγματικότητα το κάθε βήμα διαρκούσε ένα μήνα. Επίσης το καλοκαίρι ήταν εξαιρετικά δύσκολο διότι είχε καύσωνα και μέσα στο τσιμεντένιο κτίριο ήταν αφόρητα, τώρα που είναι χειμώνας πάλι είναι πολύ δύσκολα, έχει πολύ κρύο. Στην πραγματικότητα η ζωή μας είναι σα να ζούμε σε μια διαρκή φυλακή. Από τα σύνορα με τους φράχτες μας πήγαν στα Βασιλικά που είναι ένα μέρος σα φυλακή. Στα Βασιλικά δε μπορούσαμε να πάμε πουθενά, για να αγοράσεις κάτι πρέπει να περπατήσεις πολύ ώρα μέχρι το πιο κοντινό βενζινάδικο, εάν θες να πας στη Θεσσαλονίκη χρειάζεται να πάρεις δυο λεωφορεία και μετά από περίπου δυο ώρες θα φτάσεις στο κέντρο της πόλης. Επίσης αλληλέγγυοι, εθελοντές και μκο δεν επιτρέπονταν να μπούνε μέσα στο καμπ. Μπορώ να πω ότι τελικά το βενζινάδικο στην ΕΚΟ, στα σύνορα, μοιάζει σα παράδεισος μπροστά σε αυτό που ζήσαμε στα Βασιλικά. Στο βενζινάδικο υπήρχε τουλάχιστον σχολείο, κουζίνα, υπήρχαν πολλοί εθελοντές, υπήρχαν σχεδόν τα πάντα, όμως στα Βασιλικά δεν υπήρχε τίποτα. Εγώ είμαι κινηματογραφιστής και ήθελα να κάνω μια ταινία-ντοκιμαντέρ για τη ζωή στο καμπ, όμως οι αρχές και η αστυνομία δε με αφήσανε, δεν επιτρέπουν να τραβάς βίντεο ή φωτογραφίες διότι δε θέλουνε να φανεί προς τα έξω η κατάσταση που επικρατεί μέσα στο καμπ. Μας θέλουνε να είμαστε αόρατοι, στο σκοτάδι, χωρίς φωνή, ξεχασμένοι άνθρωποι.

Στη συνέχεια μάθαμε για το No Border Camp, από παρεμβάσεις που έκανε κόσμος στο καμπ. Μου άρεσε η ιδέα και ερχόμουν στο χώρο του No Border Camp με τα λεωφορεία που βάζανε κάθε μέρα οι διοργανωτές. Ήταν πολύ σημαντικό διότι αποτελούσε ένα χώρο που μπορούσε να ακουστεί η φωνή μας, με πολλές δραστηριότητες, μπορούσες να γνωρίσεις πολύ κόσμο από όλη την Ευρώπη. Με εντυπωσιάσαν όλοι οι αλληλέγγυοι, διότι ήρθαν από πολλά και μακρινά μέρη για να μας βοηθήσουν και πολλοί από αυτούς τόσο πριν όσο και μετά το No Border Camp μείνανε μαζί μας, μας συμπαραστάθηκαν με ειλικρίνεια. Δεν είναι σαν τις μκο που νοιάζονται μόνο για το πως θα βγάλουνε λεφτά. Εγώ συμμετείχα στο media group με φωτογράφους, σκηνοθέτες και ακτιβιστές των media από πολλές χώρες, ήταν πολύ καλή εμπειρία. Επίσης συμμετείχα στις συνελεύσεις των προσφύγων που γινόντουσαν κάθε μέρα, ήταν πολύ καλό, διότι ήμασταν πρόσφυγες από διαφορετικά καμπς, από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές κουλτούρες και όλοι μαζί συζητούσαμε, γνωριζόμασταν και μοιραζόμασταν τα προβλήματά μας. Ήταν εξαιρετικά σημαντικό ότι τόσοι άνθρωποι πρόσφυγες και αλληλέγγυοι συναντήθηκαν και μίλησαν για τα δικαιώματά τους και οργάνωσαν πορείες και δράσεις για να τα διεκδικήσουν.

Στη συνέχεια μετά το καλοκαίρι μια μκο μας πήγε με την αδερφή σε ένα σπίτι με το πρόγραμμα ενοικίασης για πρόσφυγες. Μείνανε εκεί τρεις μήνες, όμως το σπίτι ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, ήταν στο Κορδελιό, δηλαδή πολύ μακριά από το κέντρο της πόλης και δε μας δίνανε εισιτήρια για το λεωφορείο. Επίσης δε μας παρείχαν φαγητό, το σπίτι δεν είχε νερό, μόνο ηλεκτρικό ρεύμα είχε. Το ταβάνι ήτανε σάπιο, είχε τρύπες και έμπαινε νερό μέσα. Ήταν φριχτά και είναι σημαντικό να το ξέρουνε αυτό οι πρόσφυγες ότι τα σπίτια των μκο σε καμία περίπτωση δεν είναι ο παράδεισος. Μόνο τοίχοι και τίποτε άλλο. Επίσης η αδερφή μου έχει ψυχολογικά προβλήματα και κανένας δεν έχει νοιαστεί για αυτή, δεν την παρακολουθεί γιατρός, καμία μκο δεν έχει φροντίσει, μόνο ένα σπίτι μας δώσανε χωρίς τίποτε άλλο. Είμαι πολύ απογοητευμένος και αυτό με κάνει να νιώθω χαμένος, έχω χάσει την ελπίδα μου. Η ζωή μου είναι πολύ βαρετή, ζω σε ένα σπίτι με την αδερφή μου, δεν έχω φίλους γύρω μου. Ωστόσο πρέπει να σημειώσω ότι όλες αυτές οι εμπειρίες και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που γνώρισα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού με κάνανε να αλλάξω. Γνώρισα ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις, διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικούς τρόπους ζωής, με ορισμένους έγινα φίλος.