Μυτιλήνη | Ιστορία νο5Περπατώντας μαζί

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Ιράκ. Στην οικογένειά μου είμαι το μόνο κορίτσι. Αρρώστησα σοβαρά από πολιομυελίτιδα όταν ήμουν μωρό και έμεινα σχεδόν παράλυτη. Ή ζωή μου ήταν πολύ δύσκολη γιατί με κορόιδευαν όλοι, και η οικογενειά μου. Δεν με έφηναν να βγω από το σπίτι και έτσι δεν πήγα ποτέ σχολείο. Συχνά μου έλεγαν ότι τους είμαι βάρος και ντρέπονταν για μένα. Ποτέ δεν είχα την επιλογή πως θα ζήσω τη ζωή μου. Μου έλεγαν ‘’εσύ είσαι ανάπηρη, θα κάνεις ό,τι σου λέμε’’. Θυμάμαι να είμαι πάντα θλιμμένη στη ζωή μου. Μόνο ο πατέρας μου μου φερόταν καλά. Στο Ιράκ έκανα κάποιες θεραπείες αλλά δεν είχαν σοβαρό αποτέλεσμα. Μπορούσα να περπατάω με τη βοήθεια μπαστουνιού, αλλά πονούσα πολύ. Όταν ήρθε ο ISIS και φύγαμε, δυσκολέυτηκα πολύ στο ταξίδι.

Από το Ιράκ φύγαμε όλοι μαζί, οι γονείς μου και τα δύο μου αδέρφια με τις οικογένειές τους. Όταν φτάσαμε στην Τουρκία και μπήκαμε στη βάρκα, φοβήθηκα πολύ ότι θα πνιγώ. Δεν ήξερα κολύμπι και το ένα μου πόδι είναι ανάπηρο. Τη στιγμή που φτάσαμε στην ακτή δε θα την ξεχάσω ποτέ. Ένοιωσα μια τεράστια χαρά και ελπίδα. Πίστευα ότι έφτασα επιτέλους σε ένα μέρος που θα με σέβονται. Ό,τι εδώ υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα και ότι θα βρω φροντίδα και θεραπεία. Έλεγα διαρκώς στην οικογένειά μου πως τώρα που είμαι στην Ελλάδα ο Ο.Η.Ε. θα με φροντίσει, θα γίνω καλά και θα μορφωθώ.

Όταν μας πήγαν στη Μόρια και είδα το μέρος, νόμιζα ότι είχε γίνει κάποιο λάθος. Δεν ήταν δυνατό να συμβαίνει στην πραγματικότητα αυτό, να υπάρχει ένα τέτοιο μέρος. Τα αδέρφια μου έσπευσαν να με κοροϊδέψουν ξανά. ‘’Που είναι ο Ο.Η.Ε. τώρα να σε φροντίσει;’’, μου έλεγαν. Βυθίστηκα σε βαθιά κατάθλιψη για μια ακόμη φορά. Στο camp περιμέναμε τη συνέντευξη για το άσυλο και μας είχαν πει ότι πρέπει να την κάνουμε στο νησί, ότι δεν θα μπορούσαμε πια να φύγουμε στην ενδοχώρα. Εγώ ζητούσα να με δει γιατρός, αλλά μου έλεγαν ότι δεν υπάρχει προσωπικό και να περιμένω.

Μια μέρα κάποιες γειτόνισσες μου είπαν για μια οργάνωση που πηγαίνουν οι γυναίκες και περνάνε το χρόνο τους κάνοντας μαθήματα αγγλικών. Αποφάσισα να πάω και εγώ. Μέσα σε τρεις μήνες, έμαθα αρκετά καλά αγγλικά. Μπορώ να μιλήσω και να καταλάβω, αλλά δεν μπορώ ακόμα να γράψω γιατί δεν ξέρω καθόλου γραφή, ούτε στη γλώσσα μου. Μάλιστα μερικές φορές βοηθάω την οργάνωση όταν χρειάζονται γυναίκα διερμηνέα στα αραβικά. Εκεί κανείς δε με κοροϊδεύει για την αναπηρία μου. Αυτό μου έχει δώσει πολλή ελπίδα. Νοιώθω ότι επιτέλους αρχίζω να μορφώνομαι και μου αρέσει πολύ που μπορώ να βοηθάω εγώ πια άλλους ανθρώπους. Και με τα αγγλικά, άμα πάρω άσυλο και πάω σε άλλη χώρα, θα μπορέσω να βρω και δουλειά.

Όταν έφυγα από το Ιράκ, δε με ένοιαζε σε ποιά χώρα θα έφτανα, αρκεί να ήταν στην Ευρώπη. Και η Ελλάδα μου αρέσει σαν ομορφιά, η Μυτιλήνη είναι πολύ όμορφη. Αλλά η Μόρια είναι το πιο άσχημο μέρος που υπάρχει. Άμα δεν έμενα στη Μόρια αλλά σε διαμέρισμα, δεν θα ήθελα να φύγω από εδώ, από το νησί.