Μυτιλήνη | Ιστορία νο4Περπατώντας μαζί

Είμαι από το Πακιστάν, μεγάλωσα σε προνομιούχα οικογένεια. Όταν έγινα 13 πέθανε ο πατέρας μου. Είμαι ο μονος γιος και πρέπει να φροντίσω και τις αδερφες μου. Εφυγα επιεδή δεν αντεχα τη σφαγη και οτι το κοστος της ανθρωπινης ζωης είναι λιγότερο από ένα δολαριο.Καθε φορα που η αδερφη μου πήγαινε στο πανεπιστημιο δεν ηξερα αν θα γυρισει. Μπορεί να σε σκοτώσουν παντού. Υπάρχουν βομβιστές αυτοκτονίας παντού Σκοτώνουν αθώους ανθρωπους απλα επειδη μπορούν. Σπούδαζα δικηγορος. Με εδιωξαν γιατι δεν ηθελα να ειμαι ψευτης για την υπολοιπη ζωή μου. Εγώ δεν είμαι θρήσκος. Οι πιο πολλοί φίλοι μου φύγανε. Κανείς δεν το αντέχει και φεύγει. Η οικονομική κατάσταση είναι ένα μόνο μέρος του προβλήματος. Το άλλο είναι η Ευρωπαική Ένωση και τα κράτη της Δύσης που επεμβαίνουν στη χώρα μας με διάφορους τρόπους.Θέλουν να μας κάνουν σαν το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Έχουμε κάθε μέρα επιθέσεις. Κανείς δεν ξέρει για αυτές ούτε και νοιάζεται για το Πακιστάν, αλλά δεν είναι ασφαλές να ζεις εκεί. Στη χώρα μου συμμετείχα σε ένα αριστερό κόμμα. Πήγαινα και σε διαδηλώσεις, αλλά στο Πακιστάν αν είσαι αριστερός θεωρείσαι άθεος και σου επιτίθενται, σε συλλαμβάνουν, σε εξαφανίζουν. Εμένα με είχαν έξι μήνες σε ένα κελί και η μητέρα μου δεν μπορούσε να με βρει όλο αυτό το διάστημα. Για ένα χρόνο δεν μπορούσα να περπατήσω από τα βασανιστήρια. Οπότε αποφάσισα να φύγω. Δεν έχουμε δικαιώματα ούτε ελευθερία του λόγου.

Για να φτάσω στη Λέσβο πλήρωσα 6.000 ευρώ σε διακινητή. Πέρασα από το Ιράν και την Τουρκία. Το ταξίδι κράτησε ένα μήνα. Δεν ήθελα να μπω στη βάρκα, φοβόμουν, αλλά έπρεπε να το κάνω. Ήταν τρομακτικό, ήμασταν στη βάρκα για 3 ώρες. Είχε οικογένειες. Όλοι ήταν φοβισμένοι γιατί οι πιο πολλοί δεν ήξεραν να κολυμπούν.

Όταν έφτασα, πήγα στη Μόρια και είδα όλους τους ανθρώπους που δεν ήξεραν τη γλώσσα, τίποτα για το μέλλον, ούτε για τη συνέχεια του ταξιδιού. Αποφάσισα να μείνω για μια βδομάδα. Αλλά μετά από 4 μέρες έκλεισαν τα σύνορα. Ήταν λάθος η απόφαση να μείνω εδώ. Μετά πήγα στην Αθήνα. Δεν είχα που να μείνω και άκουσα για την κατάληψη στη Θεμιστοκλέους. Πήγα εκεί και συμμετείχα και σε κάποιες διαδηλώσεις. Γνώρισα κόσμο και έκανα επαφές στα Εξάρχεια. Αλλά ήταν δύσκολο στις συνελεύσεις που μιλάμε πολλές ώρες και μερικές φορές δεν βρίσκεται λύση.

Μετά γύρισα πίσω και άκουσα για το No Border Kitchen. Ένοιωσα ότι βρήκα το μέρος που μου ταιριάζει. Έχουμε συνελεύσεις για να συναποφασίσουμε ποιός/α θα κάνει τί. Είναι δύσκολο βέβαια να συνεννοηθείς με τόσο κόσμο, αλλά στο τέλος της ημέρας, τα πράγματα λειτουργούν.

Στη Μόρια είναι δύσκολα τα πράγματα. Είμαστε πολλοί άνθρωποι από διαφορετικά μέρη. Μερικές φορές είναι χαοτικό, μερικές φορές έχει πλάκα. Πολύ συχνά υπάρχουν καυγάδες για το φαγητό. Επίσης είναι πολύ βαρετή η μέρα.Το βράδυ επίσης αρκετοί άνθρωποι πίνουν και ξεκινούν καυγάδες. Υπάρχουν όμως και οι βραδιές που ανάβουμε φωτιές και τραγουδάμε και χορεύουμε. Όμως οι άνθρωποι που ζουν στη Μόρια, είναι πολύ φοβισμένοι, απογοητευμένοι και με κατάθλιψη. Νοιώθουν ότι είναι απομονωμένοι, ότι δεν έιναι ανθρώποι. Ακούω κάθε μέρα για πρόθεση να αυτοκτονήσει κάποιος. Πολλοί δεν έχουν όρεξη ούτε να πάνε ως την πόλη.

Όταν ξεκίνησα το ταξίδι μου περίμενα ότι στην Ελλάδα θα έβρισκα ισότητα. Αλλά δεν την έχω βρει, παρά μόνο σε ελάχιστα μέρη. Πίστευα ότι θα βρισκόμουν σε μια καλύτερη κοινωνία, που οι άνθρωποι θα σέβονταν ο ένας τον άλλο, αλλά μάλοον οι προσδοκίες μου ήταν μεγάλες.

Εδώ, οι άνθρωποι που βοηθούν τους πρόσφυγες, δε θέλω να τους αποκαλέσω εθελοντές, προσφέρουν πολλά. Μαθαίνεις πολλά. Και βλέπω και ότι οι πρόσφυγες αρχιζουν σιγά σιγά να αλλάζουν τις αντιλήψεις τους τώρα που βλέπουν πως λειτουργούν άλλες κοινωνίες. Θέλει χρόνο βέβαια, αλλά είναι σημαντικό αυτό που κάνουν. Αλλά εδώ επίσης δεν έχω νοιώσει συμπάθεια από τους ντόπιους. Σε κοιτούν εχθρικά. Θεωρούν ότι εμείς έχουμε επηρεάσει τον τουρισμό. Στην Αθήνα ήταν ακόμα χειρότερα. Δεν μου έδιναν ούτε οδηγίες. Και οι προσφυγες, δύσκολα θα αυτοοργανωθουν γιατί νοιώθουν ότι δεν γίνεται τίποτα. Ότι δεν έχει αποτέλεσμα.

Αυτό που έχω να πω στους επόμενους ανθρώπους που θα έρθουν είναι να μείνουν δυνατοί και όλοι θα πάνε καλά. Η Ευρώπη δεν είναι ουτοπία. Εγώ θα ήθελα να πάω παντού. Να ταξιδέψω. Θα ήθελα επίσης να σπουδάσω κοινωνιολογία ή ανθρωπολογία.