Μυτιλήνη | Ιστορία νο3 Περπατώντας μαζί

Είμαι 32 χρονών, Κούρδος που έμενα στο Ιράκ, στο Κιρκούκ. Όταν ξεκίνησα πρώτη φορά να έρθω στην Ευρώπη πριν από τρία χρόνια περίπου, τα παιδιά μου και την οικογένειά μου τους άφησα πίσω γιατί φοβήθηκα το θαλάσσιο πέρασμα, φοβήθηκα πώς θα περνούσαμε τη θάλασσα. Όταν μπήκα στην Ευρώπη έψαξα φίλους για να μου πουν πού μπορώ να μείνω, πού είναι καλύτερα. Είχα έναν ανιψιό στη Δανία, αλλά μου είπε ότι εκεί ήταν δύσκολα. Ρώτησα και άλλους γνωστούς και φίλους και διαπίστωσα ότι γενικά ήταν δύσκολα τα πράγματα. Φίλοι που ζουν στη Φιλανδία μου είπαν ότι για τον κόσμο που έρχεται από το Κιρκούκ η Φιλανδία είναι το καλύτερο μέρος γιατί οι αρχές γνωρίζουν τι συμβαίνει στο Κιρκούκ και βοηθάνε τον κόσμο, δίνουν πολύ γρήγορα άσυλο. Έφτασα στη Φιλανδία και έμεινα εκεί δύο χρόνια και τρεις μήνες. Επέστρεψα στο Κιρκούκ, για να φέρω την οικογένειά μου, τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου και τη μητέρα μου. Τώρα, τη δεύτερη φορά, μπήκα από την Ελλάδα, οπότε περιμένω να δω αν η αίτηση ασύλου μου θα εξεταστεί από την Ελλάδα ή τη Φιλανδία. Αν μου δώσει άσυλο η Ελλάδα, θα μείνω εδώ γιατί μου αρέσει και γιατί στη Φιλανδία έχει πολύ κρύο.

Η Μόρια είναι δύσκολο μέρος και δε μου αρέσει. Εκεί οι άνθρωποι τσακώνονται πάρα πολύ, είχα πρόβλημα και δυσκολεύτηκα πολύ. Μετά το πογκρόμ που έγινε στη Μόρια εναντίον των Κούρδων, βρήκαμε προστασία στο ΠΙΚΠΑ. Εκεί μείναμε για τρεις εβδομάδες, αλλά δεν μπορούσαν να μας φιλοξενήσουν άλλο. Έτσι, οι αρχές στείλανε κάποιον κόσμο από μας στο Καρά-Τεπέ και τους περισσότερους στη Μόρια. Ο κόσμος που επέστρεψε στη Μόρια αντιμετώπισε διάφορα προβλήματα ασφάλειας και πολλοί, μάλιστα, έφυγαν από μόνοι τους και έψαξαν άλλα μέρη για να κοιμούνται. Στο Καρά-Τεπέ, βέβαια, τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από τη Μόρια. Στο Καρά-Τεπέ μένουν μόνο οικογένειες και είναι πιο ήσυχα και ήρεμα. Κάθε μέρα πηγαίνω στο One Happy Family και βοηθάω εθελοντικά, μου αρέσει πολύ εκεί, κουρεύω τον κόσμο που έρχεται, γυναίκες και άνδρες. Πηγαίνω και σε άλλα μέρη και κουρεύω, όπου με καλούνε φίλοι. Μου αρέσει αυτή η δουλειά και συνήθως είμαι εκεί μέχρι το απόγευμα. Μετά πηγαίνω στο δωμάτιό μου, στο Καρά-Τεπέ. Είμαι και στο πρόγραμμα cash card της Ύπατης. Η δυσκολία είναι ότι εκεί που μένουμε κάνει κρύο. Έχουμε ηλεκτρικό, αλλά δεν έχουμε κάποιο θερμαντικό σώμα, οπότε αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιούμε πολλές κουβέρτες. Στο δωμάτιο μέναμε 13 άτομα, αλλά τώρα οι περισσότεροι φύγανε στην Αθήνα και έχω μείνει με κάποιους Άραβες. Έχουμε πολύ καλή σχέση, δεν προκύπτουν προβλήματα.

Αυτήν τη στιγμή περιμένω από τις αρχές για να δω ποιο κράτος θα αναλάβει τη διαδικασία ασύλου μου. Το μέλλον μου είναι πολύ αβέβαιο. Έχω πρόβλημα αϋπνίας και αν δεν παίρνω χάπια κάνω πολλές ημέρες να κοιμηθώ. Όσο ήμουν στη Μόρια, ο γιατρός του καμπ μού έδωσε χαρτί ότι έχω έντονο μετατραυματικό στρες λόγω των συνθηκών στη Μόρια και χρειάζεται να απομακρυνθώ από εκεί.