Μυτιλήνη | Ιστορία νο2Περπατώντας μαζί

Ήρθα από το Αφγανιστάν στην Ελλάδα πριν από 3 χρόνια περίπου, όταν ήμουν 18 ετών. Έμεινα στη Μόρια για 12 μήνες, μετά με στείλαν σε ξενοδοχείο της Θερμής και στη συνέχεια πήγα στο Καρά-Τεπέ για 18 μήνες. Με έστειλαν στο ΠΙΚΠΑ για 7 μήνες, μετά πήγα στην Αθήνα και επέστρεψα πριν από 1 μήνα και μένω σ’ αυτήν την κατάληψη, σ’ αυτό το κτίριο. Μου είχαν πει ήδη από το ΠΙΚΠΑ ότι άπαξ και φύγω, δε θα μπορέσω να επιστρέψω στο ΠΙΚΠΑ. Έτσι, επέστρεψα Λέσβο και ζω σ’ αυτήν την κατάληψη. Έχω ένα φίλο στην Αθήνα ο οποίος ήξερε το κτίριο από παλιά (παλιά έμενε πάλι κόσμος σ’ αυτό το κτίριο) και μου είπε να έρθω εδώ, είναι εγκαταλελειμμένο, να σπάσω την κλειδαριά και να μπω μέσα. Αποκαλώ αυτό το χώρο «χανέ» [το «σπίτι» στα φαρσί]… το θεωρώ σπίτι μου. Σ’ αυτό το κτίριο μένουν Σύριοι, Κούρδοι, Άραβες και Αφγανοί.

Μόλις έφτασα στην Ελλάδα, είπα στις υπηρεσίες ότι είμαι μεγαλύτερος, ότι είμαι ενήλικας, δεν είπα ότι ήμουν ανήλικος γιατί άκουσα ότι είχαν ειδικό μέρος για του ανήλικους στη Μόρια. Είχα έρθει με την οικογένειά μου, με τη γυναίκα μου [«φιανσέ»] και τη μητέρα της. Πριν από 3 μήνες μου έδωσαν ανοιχτή κάρτα χωρίς γεωγραφικό περιορισμό. Μετά τη Μυτιλήνη πήγαμε στην Αθήνα από όπου αυτές έφυγαν παράτυπα για το Βέλγιο. Βέβαια, δεν μπορούν να υποβάλουν αίτημα ασύλου στο Βέλγιο. Θέλω κι εγώ να φτάσω Βέλγιο, δεν έχω τι να κάνω εδώ, είμαι μηχανικός αυτοκινήτων, αλλά δεν μπορώ να δουλέψω εδώ, παρόλο που θα έκανα οποιαδήποτε δουλειά. Εδώ, απλά κοιμάμαι. Δεν έχω κάτι να κάνω. Αν δεν μπορείς να δουλέψεις, τι άλλο να κάνεις;

Εδώ, έχω δώσει ήδη συνέντευξη για το άσυλο και έχω πάρει απορριπτική απόφαση. Μετά, οι υπηρεσίες μού βρήκαν δωρεάν δικηγόρο, αλλά τις επόμενες ημέρες μου ζήτησε 250 € για να με βοηθήσει. Αν είχα χρήματα, θα επέλεγα ο ίδιος δικηγόρο. Αυτός δεν απαντούσε ούτε καν στα μηνύματά μου. Έτσι, έπαψα να έχω βοήθεια. Πάω στις υπηρεσίες και τους λέω για τη γυναίκα μου στο Βέλγιο, αλλά δε μου δίνουν σημασία.

Επέστρεψα από Αθήνα γιατί δεν είχα τι να κάνω εκεί, ούτε είχα λεφτά, οπότε δεν μπορούσα να ταξιδέψω για το Βέλγιο. Δεν έχω λεφτά, οπότε απλώς περιμένω. Επικοινωνώ με τη γυναίκα μου κάθε μέρα. Και αυτή κουράστηκε. Είναι 19 ετών.

Από τα μέρη όπου έμεινα, το ΠΙΚΠΑ και το Καρά-Τεπέ ήταν καλά μέρη. Το ΠΙΚΠΑ ήταν ένα ήρεμο μέρος, χωρίς φασαρία, ασφαλές. Μου αρέσουν τα μέρη που δεν έχουν πολύ φασαρία. Μου αρέσει να είμαι μόνος μου. Δε μου αρέσουν τα μέρη με καυγάδες, ούτε τα μέρη που δεν προσφέρουν ηρεμία. Στην Αθήνα πήγα στο καμπ της Μαλακάσας, μίλησα με την Ύπατη, αλλά δεν είχαν χώρο να με βάλουνε. Μου είπαν να πάω στα γραφεία τους στην Αθήνα. Πήγα και μου είπαν να περάσω σε 2 μήνες. Δεν είχα λεφτά, δεν είχα εργασία, δεν είχα μέρος για να μείνω, δεν είχα κάποιον γνωστό που να μπορούσε να με βοηθήσει πού να μείνω. Τι να έκανα 2 μήνες στην Αθήνα; Εδώ είναι καλύτερα από την Αθήνα. Στην Αθήνα είναι πιο επικίνδυνο να μπλέξεις και νομίζω ότι η Αθήνα δεν είναι καλό μέρος για μένα. Εδώ, οι συνθήκες είναι κάπως καλύτερες. Στο κτίριο έχουμε νερό, αλλά είναι κρύο. Εδώ έχω και ένα βοήθημα από το cash card, παίρνω 90 € το μήνα, αν και δεν είναι πολλά λεφτά. Τι να πρωτοπάρεις με 90 €; Αν πάω μία φορά στη Μυτιλήνη, τελειώνουν. Τσιγάρα, φαγητό, σαμπουάν, καθαριστικά… πάνε. Και το Καρά-Τεπέ είναι ωραίο. Κι εκεί είναι χαλαρά, πολύ καλύτερα από τη Μόρια. Στη Μόρια είναι πολύ δύσκολα. Εκεί τσακώνονται διαρκώς διάφοροι, οι Άραβες με τους Αφγανούς, οι Αφγανοί με τους Άραβες, οι Άραβες με τους Κούρδους. Έξω από τη Μόρια είναι χαλαρά. Έξω από τη Μόρια υπάρχουν κανόνες. Αν υπάρξει τσακωμός στο Καρά-Τεπέ, θα πρέπει να φύγουν όλοι από εκεί. Στη Μόρια δεν υπάρχουν κανόνες, το 2016 είχαμε καυγάδες κάθε 10 ημέρες. Στο Καρά-Τεπέ είναι πολύ καλύτερα από τη Μόρια. Υπάρχει κουζίνα και οι άνθρωποι μπορούν να μαγειρέψουν, υπάρχουν ντουζ και μπορείς να κάνεις μπάνιο, τα παιδιά μπορούν να κάνουν μαθήματα, υπάρχουν χώροι για τις γυναίκες, υπάρχει ασφάλεια, ενώ στη Μόρια δεν υπάρχουν όλα αυτά. Ούτε σ’ αυτό το κτίριο έχουμε κανόνες, αλλά παρόλ’ αυτά δεν υπάρχουν συγκρούσεις και τσακωμοί, όλοι είναι χαλαροί, κοιμούνται, βγαίνουν έξω, επιστρέφουν, είναι χαλαροί και δεν τσακώνονται παρόλο που δεν έχουμε κανόνες, εδώ κάνεις ό,τι θέλεις γιατί εδώ είναι όλοι φίλοι, παρόλο που είναι από πολλές εθνικότητες. Και εδώ υπάρχουν Αφγανοί, Άραβες, Σύριοι, Κούρδοι, αλλά δεν υπάρχουν καυγάδες όπως συμβαίνει στη Μόρια. Στη Μόρια υπάρχει ένταση: «Είσαι Αφρικανός; Θα σε σκοτώσω!», «Είσαι Άραβας; Θα σε σκοτώσω!» κ.λπ. Εμένα δε μ’ αρέσουν αυτά. Εδώ υπάρχει σεβασμός. Στο Καρά-Τεπέ και το ΠΙΚΠΑ είναι καλά. Ίσως στο ΠΙΚΠΑ να είναι ακόμη καλύτερα, είναι πιο ελεύθερα, η κουζίνα είναι δημόσια και μπορείς να πας όποτε θέλεις, είναι ακόμη πιο ήσυχα και χαλαρά από το Καρά-Τεπέ.

Ξεκίνησα να μαθαίνω ελληνικά στο Καρά-Τεπέ, μου αρέσουν, πήγαινα στα μαθήματα για 2 μήνες, αλλά ύστερα κουράστηκα και σταμάτησα. Δε θέλω να συνεχίσω αυτήν τη στιγμή, είμαι πολύ κουρασμένος. Καμιά φορά πηγαίνω πολεμικές τέχνες ή γυμναστική.

Αυτοσχέδιος μουσουλμανικός χώρος προσευχής (τζαμί) εντός του κατειλημμένου κτιρίου.