Αθήνα | Ιστορία νο5Περπατώντας μαζί

Έφτασα στην Ελλάδα πριν τρεις μήνες. Ήξερα ήδη για το camp του Λαυρίου. Γνωρίζουμε την ιστορία του Λαυρίου γιατί είναι πολύ σημαντικό μέρος για τον αγώνα μας.

Εδώ μένουμε μόνο Κούρδοι. Θα μπορούσε να μείνει εδώ κάποιος από άλλη χώρα, αλλά θα είχαμε πρόβλημα με τη γλώσσα και την επικοινωνία. Σε άλλα camp που μένουν μαζί άνθρωπόι από διαφορετικές χώρες και κουλτούρες δημιουργούνται προβλήματα. Για παραδειγμα εδώ τα χρηματα δεν ειναι πρόβλημα. Αν κάποιος δεν έχει χρήματα μπορώ να του δώσω φαγητό. Κάποιος άλλος μπορεί να μην το καταλάβει αυτό. Οι φίλοι έρχονται πριν τα χρηματα. Είναι δύσκολο λοιπόν να μείνει κάποιος που δεν είναι Κούρδος εδώ, γιατί δεν είναι στην ίδια κουλτούρα.

Εδώ υπάρχουν άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για διαφορετικά πράγματα στο camp. Υπάρχουν και διάφορες επιτροπές, όπως για παράδειγμα η επιτροπή εκαπίδευσης ή η επιτροπή φαγητού. Η οργανωσή μας εδώ είναι σαν ένα δέντρο. Δεν λαμβάνουμε καμία βοήθεια από την ελληνική κυβέρνηση για θέματα του camp. Κάποιες οργανώσεις έρχονται εδώ και βοηθούν. Ξέρουμε ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν με χρηματα, αλλά βοηθούν με φαγητό ή παιχνίδια για τα παιδιά. Η δουλειά τους είναι εθελοντική και το βλέπουμε αυτό. Και είναι πολύ σημαντικό αυτό.

Εδώ στο camp ακολουθώ τις ιδέες με τις οποίες γαλουχήθηκα στο PKK. Για παράδειγμα να είμαι καλός άνθρωπος και να προσπαθώ να προσεγγίσω άλλους ανθρώπους, να συζητήσουμε και να χτίσουμε σχέσεις. Με αυτή την κουλτούρα γαλουχηθήκαμε και με αυτή ζούμε και εδώ. Και το PKK λέει να σεβόμαστε και να ζούμε με βάση την κουλτούρα μας. Εμείς όπου βρισκόμαστε προσπαθούμε να μη χωριζόμαστε και να ζούμε μαζί και να βοηθάμε ο ένας τον άλλο. Για παράδειγμα όταν ήμουν στη φυλακή, η μητέρα μου δεν ήξερε οικογένειες στο Ντιγιάρμπακιρ, αλλά οι δικοί μας άνθρωποι εκεί έσπευσαν να την βοηθήσουν αν με βρει και να επικοιωνήσουμε. Είναι στην κουλτούρα μας να είμαστε με τους δικούς μας ανθρώπους, γιατί δεν έχουμε πατρίδα. Την πατρίδα μας την έχουν ρημάζει η τουρκικη κυβερνηση, η συριακή, η ιρανική, η ιρακινή. Γι αυτό και μεις αγωνιζόμαστε για τα μέρη μας και τους ανθρώπους μας. Και στη Ροζάβα, οι Κούρδισσες μαχήτριες που έχουν γίνει γνωστές για τον αγωνα τους, αγωνίζονται πρώτα από όλα για τα δικαιώματα των γυναικών.

Στο camp φυσικά και έχουμε προβλήματα μεταξύ, αλλά τα λύνουμε. Γιατί πρέπει να ζήσουμε μαζί. Για παράδειγμα μπορεί σε ένα δωμάτιο να μένουμε 8 άτομα. Άλλα πρέπει να ζήσουμε μαζί. Προτιμώ να μείνω εδώ και όχι σε διαμέρισμα. Εδω είμαστε ελέυθεροι, έχουμε διάφορους χώρους να συζητήσουμε, να περάσουμε τον ελέυθερο χρόνο μας. Αλλά αμα πας σε διαμέρισμα χάνεις την κοινοτική ζωή. Εδώ άμα δημιουργηθεί κάποιο πρόβλημα το λύνουμε μαζί. Τρώμε τρεις φορές την μέρα, συνήθως το κάθε δωμάτιο κανονίζει για τους διαμένοντές του. Αλλά έχουμε και μια μεγάλη κουζίνα που καμιά φορά τρώμε όλοι μαζί το πρωινό μας. Βέβαια είναι μακριά από την Αθήνα το camp και θέλει χρόνο η μετακίνση για να πας να δεις κάποιο φίλο σου. Με τους ντόπιους στο Λάυριο δεν έχουμε πολλές σχέσεις. Συναντιόμαστε στη λαική αγορά και σε καφετέριες. Βέβαια επειδή οι άνθρωποι του camp φαύγουν σε άλλες χώρες, δεν είναι έυκολο να αποκτήσουμε σχέσεις. Καμιά φορά βέβαια κάποιοι ντόπιοι έρχονται εδώ.

Θα ήθελα πολύ να επιστρέψω στην πατρίδα μου. Αλλά δεν είναι ασφαλές. Αν δεν μείνω στην Ελλάδα θα ήθελα να πάω κάπου που θα είναι ασφαλές για τα μέλη της οργάνωσής μας.