Αθήνα | Ιστορία νο4Περπατώντας μαζί

Μένω τον μισό καιρό στο City Plaza και τον μισό καιρό στο camp του Σκαραμαγκά. Είμαι από το Αφγανιστάν αλλά μεγάλωσα στο Ιράν. Για την ακρίβεια οι γονείς μου είναι από το Αφγανιστάν και δυο μήνες μετα αφού γεννήθηκα πήγαμε στο Ιράν. Όλη μου επομένως τη ζωή την έχω περάσει στο Ιράν, στη Τεχεράνη. Η καρδιά μου λοιπόν είναι με το Ιράν, εκεί έχω μεγαλώσει, εκεί έχω περάσει τα παιδικά μου χρόνια. Όμως όταν μεγάλωσα συνειδητοποίησα ότι το κράτος δεν με αποδέχεται, ως παιδι μεταναστών είναι σαν σε πετάει στα σκουπίδια, δεν υπάρχεις, το καταλαβαίνεις. Το ένιωθα στο σχολείο, το ένιωθα στο κολέγιο, το ένιωθα παντού. Δεν έχω κανένα διαβατήριο ή ταυτότητα, το κράτος του Ιράν δε μας έδωσε τίποτα. Εντάξει όταν είσαι παιδί δεν το καταλαβαίνεις παίζεις με τα άλλα παιδιά δεν ξέρεις από αυτά. Όμως όσο μεγάλωνα άρχισα να το νιώθω όλο και περισσότερο ότι με αντιμετωπίζουν ως ξένο. Το έβλεπα στον πατέρα μου, ζει τόσα χρόνια στο Ιράν και δεν έχει τίποτα. Άρχισα να σκέφτομαι το μέλλον μου, εάν τυχόν παντρευτώ και έχω και εγώ κάποιο παιδί δεν θέλω να νιώσει όπως ένιωσα εγώ. Επίσης προφανώς δεν μπορούσαμε να πάμε πίσω στο Αφγανιστάν διότι ούτε εκεί μας δέχονται, επομένως ο μόνος δρόμος ήταν να φύγω προς τη δύση. Όμως πριν περάσω στην Τουρκία προσπάθησα πρώτα να πάω στο Αφγανιστάν, τρεις φορές με συλλάβανε και με στείλαν πίσω στο Ιράν και μια φορά με στείλανε στο Πακιστάν από εκεί με διακινητή πέρασα πάλυ στο Ιράν. Ο πατέρας μου εντωμεταξύ τα είχε πουλήσει όλα για να πληρώνουμε τους διακινητές που προσπαθούσα να πάω στο Αφγανιστάν. Τελικά ο πατέρας μου αποφάσισε να παραιτηθεί από τη δουλειά του και με όσα χρήματα του είχαν απομείνει να φύγουμε όλοι μαζί. Όμως το αφεντικό του δεν τον άφηνε του έλεγε όχι μη φεύγεις δεν θα βρεις να κάνεις τίποτα στο Αφγανιστάν μείνε εδώ που έχεις δουλειά. Φυσικά τον είχε ανάγκη, τον πλήρωνε μισό μεροκάματο, τον χρησιμοποιούσε. Τελικά πουλήσαμε ότι είχαμε και μαζί με τις αδερφές μου και τον πατέρα μου περάσαμε στην Τουρκία. Στην Τουρκία μείναμε μόνο 4 μέρες και περάσαμε με βάρκα στη Λέσβο, ήταν 1 Φεβρουαρίου του 2016. Μείναμε μια μέρα στη Μυτιλήνη και πήραμε εισιτήριο και με το πλοίο ήρθαμε στον Πειραιά. Όμως τα σύνορα είχανε σχεδόν κλείσει για του Αφγανούς, μόνο κάποιοι λίγοι Σύριοι περνούσαν μέχρι που τα κλείσανε για όλους. Έτσι δεν πήγαμε στην Ειδωμένη, μείναμε στο λιμάνι του Πειραιά.

Θα έλεγα ότι οι μέρες στο λιμάνι ήταν οι καλύτερες μέρες της ζωής μου. Εκεί γνώρισα και έκανα πάρα πολλούς καλούς φίλους. Με την οικογένεια μου μέναμε σε σκηνή έξω από την κεντρική μεγάλη αποθήκη. Όμως εγώ συνέχεια πήγαινα σε άλλες σκηνές βοηθούσα κόσμο, είχα γνωρίσει σχεδόν όλες τις σκηνές στο λιμάνι ήταν σαν ένα μεγάλο σπίτι, ήταν σαν μια μεγάλη σκηνή. Όλοι γνωριζόμασταν αλληλοβοηθιόμασταν, συζητούσαμε. Αυτό ξεκίνησε όταν κάποιοι αλληλέγγυοι προσέφεραν ιατρικές βοήθειες, ρωτούσαν τον κόσμο εάν είχε κάποια ανάγκη, όμως μιλούσαν μόνο αγγλικά, ήρθαν και στην δική μας σκηνή και τους μίλησα στα αγγλικά οπότε με πήρανε μαζί τους για να τους βοηθάω στη μετάφραση. Κάπως έτσι ξεκίνησα. Έπειτα βοηθούσα τον κόσμο που προσέφερε φαγητό. Συνολικά έμεινα στο λιμάνι 3 μήνες και είδα πολλά πράγματα. Καταρχάς έβλεπα τον κόσμο που τον αναγκαζανε να μπει στα λεωφορεία για να τους μεταφέρουνε στα καμπ και δεν τους άρεσε. Βλέπανε ότι πρέπει να κοιμηθούνε σε κάτι άθλιους χώρους που είναι έξω από την πόλη μακριά από τα πάντα. Έτσι οι άνθρωποι φεύγανε από τα καμπ και ερχόντουσαν πίσω στο λιμάνι.

Εγώ με την οικογένεια μου πήγαμε στο καμπ του Σκαραμαγκά αλλά ο διευθυντής του καμπ δεν μας δεχόταν διότι ήταν ήδη γεμάτο και μάλωσα μαζί του. Τελικά αγοράσαμε ένα κοντέινερ με 500 ευρώ, διότι αυτή τώρα είναι η business του καμπ. Εάν κάποια οικογένεια έχει ανάγκη να μείνει σε κοντέινερ μπορεί να αγοράσει ένα. Έτσι και εμείς αγοράσαμε με την οικογένεια μου ένα κοντέινερ, το καθαρίσαμε το επισκευάσαμε για να μείνουμε εκεί. Όμως τους επόμενους 2-3 μήνες συνέχεια μάλωνα με τον manager του καμπ, επειδή δεν μας δεχόταν. Τελικά βρήκα έναν διακινητή και τον πλήρωσα για να μεταφέρει τον πατέρα μου και τη μια αδερφή μου στη Γερμανία. Έτσι τώρα είμαι εδώ μόνο με την άλλη μου αδερφή, περίπου ενάμιση χρόνο τώρα. Πριν λίγο καιρό μέσω κάποιον φίλο βρέθηκα στο City Plaza και βλέποντας εδώ την κατάσταση, τους πρόσφυγες και τους αλληλέγγυους πως είναι πως λειτουργούνε μου θύμισε την εμπειρία που είχα πριν 3 χρόνια στο λιμάνι του Πειραιά. Όπως είπα ήταν η καλύτερη στιγμή στη ζωή μου, η ζωή στο λιμάνι και τώρα την βρήκα πάλι και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό. Δεν θέλω πια να μένω στο καμπ και οι λόγοι είναι πολλοί. Έχω μια μικρή αδερφή 12 χρονών, την έγραψα στο σχολείο και πρέπει να πηγαίνει με το σχολικό της αρέσει να παίζει μουσική και εκεί κάνει μαθήματα μουσικής. Αυτός είναι ο μόνος λόγος που συνεχίζουμε να είμαστε στο καμπ. Εάν πάει και αυτή στην Γερμανία με τον πατέρα μου τότε δεν πρόκειται να αναμείνω ούτε μια νύχτα στο καμπ θα μείνω στο City Plaza. Θα μπορούσαμε να μείνουμε εδώ στο City Plaza όμως δεν ξέρω εάν θα το θέλει εκείνη διότι τώρα έχει πολλούς φίλους στο καμπ και θα τους χάσει. Τώρα βέβαια για το Σαββατοκύριακο είναι εδώ στο City Plaza γιατί εδώ κάνει κάποια μαθήματα γερμανικών και μουσικής. Όμως την Κυριακή το βράδυ πρέπει να πάμε πίσω στο καμπ γιατί την δευτέρα το πρωί έχει να πάει στο σχολείο. Τώρα στο Σκαραμαγκά στο κοντέινερ που μένουμε φιλοξενούμε και μια ιρανική οικογένεια. Το κοντέινερ έχει δυο δωμάτια, το δεύτερο δεν το χρειαζόμαστε οπότε όταν είδα αυτήν την ιρανική οικογένεια που έψαχνε να μείνει τους είπα ότι μπορούν να μείνουν σε εμάς. Προφανώς δεν τους ζητάω ενοίκιο, το λέω αυτό, διότι πλέον αυτό συνηθίζεται να γίνεται. Το καμπ του Σκαραμαγκά έχει γίνει μια τεράστια αγορά, τα πάντα πουλιούνται και αγοράζονται, είναι τραγικό αυτό. Το μόνο που τους είπα είναι να τηρούν τους κανόνες, να είναι καθαροί, να ποτίζουν τα λουλούδια. Έτσι τις καθημερινές μένουμε όλοι μαζί και το Σαββατοκύριακο έρχομαι εδώ με την αδερφή μου. Θέλω να το τονίσω αυτό ότι δεν τους έχω ζητήσει χρήματα. Διότι το έχω ζήσει πως είναι να σε εκμεταλλεύονται στα καμπς και δεν θέλω να κάνω το ίδιο σε άλλους ανθρώπους. Έχω υποφέρει πολύ από την εκμετάλλευση και είναι απάνθρωπο να ζητάς χρήματα από κάποιον που τον βλέπεις ότι δεν έχει. Επίσης όταν έφτασα στην Ελλάδα είδα τόσο κόσμο να βοηθάει τους πρόσφυγες, και τη δική μου οικογένεια αυτό με συγκλόνισε. Εκεί είδα για πρώτη φορά τι θα πει αλληλεγγύη και έμαθα από αυτό. Αυτή την αλληλεγγύη, την ζωντανή αλληλεγγύη ξαναβρήκα και εδώ στο City Plaza.