Αθήνα | Ιστορία νο3Περπατώντας μαζί

Είμαι από το Αφγανιστάν. Όμως με τους γονείς μου δεν ζούσαμε στο Αφγανιστάν αλλά στο Ιράν. Εγώ γεννήθηκα στην Τεχεράνη και δεν έχω ζήσει ποτέ στο Αφγανιστάν, αλλά παντού αντιμετωπίζομαι ως ξένη. Τέλη Φεβρουαρίου 2016 αποφάσισα να φύγω και να ξεκινήσω το ταξίδι προς την Ευρώπη. Ταξίδεψα με τον άντρα μου και τα δυο μας μικρά παιδιά. Το ταξίδι ήταν μεγάλο και δύσκολο, περάσαμε τα σύνορα από το Ιράν στην Τουρκία, και έπειτα πήγαμε Ιστάνμπουλ, Ίζμιρ, Χίος και τώρα Αθήνα. Το ταξίδι είχε πολλούς κινδύνους, πρώτα και κύρια τους διάφορους διακηνητές, διαρκώς για κάθε πέρασμα έπρεπε να βρούμε κάποιον διακηνητή, συνολικά πήραμε 10 διακινητές. Διαρκώς έπρεπε να κρυβόμαστε για να μπορέσουμε να διασχίσουμε τα σύνορα, αλλά και μέσα στην Τουρκία ηταν πολύ δύσκολα. Εάν δεν είχαμε νερό ή φαγητό, έπρεπε να μένουμε κρυμμένοι και ήσυχοι για να μη μας βρούνε. Η άλλη μεγάλη δυσκολία ήταν η ίδια η διαδρομή, πολλές φορές έπρεπε να περπατάμε μέσα στα χιόνια, ήταν χειμώνας και είχε πολύ κρύο. Επίσης, ταξιδεύαμε τη νύχτα και όχι τη μέρα. Ήμασταν επομένως φοβισμένοι επειδή δεν βλέπαμε την διαδρομή και για να μην χάσουμε κάποιον από την ομάδα.

Όταν φτάσαμε στην Αθήνα μας πήγαν στο καμπ του Ελληνικό. Υπήρχαν 3 καμπς εκεί, εμείς ήμασταν στις «Αφίξεις», στο πρώτο χώρο. Αυτός ο χώρος ήταν τεράστιος και μέναμε με άλλους 2.500 πρόσφυγες. Ήταν φρικτά. Δεν υπήρχε καμιά αίσθηση ασφάλειας. Έμεινα εκεί περίπου 2 μήνες. Μέναμε μέσα στο κτίριο και παρόλο που μπορεί να φαίνεται καλύτερο από το να μένεις έξω σε σκηνή, μέσα στον χώρο του κτιρίου δεν υπήρχαν διαχωριστικά, όλοι μένανε χωρίς καμιά ιδιωτικότητα. Στην πραγματικότητα δεν κοιμήθηκα για δυο μήνες, διότι φοβόμουν ότι μπορεί κάποιος να έρθει και να μας κλέψει τα πράγματα μας ή ακόμα και να μου κλέψει τα παιδιά μου. Επίσης οι συνθήκες υγιεινής ήταν άθλιες, παντού βρόμικα και ακαθαρσίες. Επίσης δεν υπήρχε ζεστό φαγητό. Για να μη μιλήσω ότι δεν υπήρχαν μεταφραστές ή πολιτισμικοί διαμεσολαβητές (cultural mediators). Δεν υπήρχε κανένας υπεύθυνος να μας ακούσει, ποιες βασικές ανάγκες έχουμε. Μετά από αρκετές μέρες απλώς φέρανε κάποια βασικά φάρμακα. Τα περισσότερα παιδιά ήταν άρρωστα διότι δεν έτρωγαν καλής ποιότητας φαγητό, στην πραγματικότητα δεν τρώγανε ζεστό φαγητό, επομένως ήταν όλα αδύναμα, ούτε καν το νερό δεν ήταν καθαρό. Επομένως τα παιδιά είχαν διάρροια, πυρετούς. Μόνο στις πολύ σοβαρές περιπτώσεις καλούσαν οι υπεύθυνοι ασθενοφόρο αλλά ακόμα και αυτό το έκαναν ως εξής. Συγκέντρωναν όσα παιδιά ήταν άρρωστα, το πρωί ρωτούσαν ποια παιδιά είναι άρρωστα, τα κρατούσαν κάπου εκεί παραδίπλα μαζεύονταν έως το βράδυ και άλλα και καλούσαν ασθενοφόρο το βράδυ και τα πηγαίναν στο νοσοκομείο. Δηλαδή μπορούσε ένα παιδί να πεθάνει κατά τη διάρκεια της ημέρας μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο το βράδυ. Το μόνο που μας έλεγαν είναι να τα δίνουμε νερό, όμως δεν είχαμε καθαρό νερό. Μας κορόιδευαν μπροστά στα μάτια μας. Δεν είχαμε βραστήρες να βράσουμε το νερό να σκοτωθούν τα μικρόβια.

Μετά από δυο μήνες ήρθε μια ομάδα από τη Γερμανία. Εμείς δεν είχαμε καμιά πληροφορία για το ποια είναι η κατάσταση στη Σερβία και στις υπόλοιπες χώρες της διαδρομής, πιστεύαμε ή ελπίζαμε ότι μπορούμε να συνεχίσουμε το ταξίδι και να φύγουμε από την Αθήνα. Αυτή η ομάδα λοιπόν είχε μαζί της κάποιους νομικούς συμβούλους και κοινωνικούς λειτουργούς και μας ενημερώσαν ότι οι μοναδικές επιλογές που είχαμε ήταν να αιτηθούμε άσυλο στην Ελλάδα ή εάν είχαμε κάποιον στενό συγγενικό μέλος σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα αν αιτηθούμε για επανένωση. Εγώ λοιπόν σκέφτηκα και λέω λεφτά άλλα δεν έχω, κάποιον συγγενή σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν έχω, και τέλος δεν έχουμε χαρτιά για να μείνουμε στην Ελλάδα, μόνο το προσωρινό χαρτί για ένα μήνα. Αυτός ο ένας μήνας όμως είχε ήδη περάσει. Επομένως είμασταν σε αδιέξοδο.

Όμως τότε ήταν που άνοιξε η κατάληψη του City Plaza. Το μάθαμε από κάποιους αλληλέγγυους και ήμουν από τις πρώτες που ήρθαν εδώ. Και θυμάμαι εκείνη τη πρώτη μέρα ήταν η τελευταία φορά που φοβήθηκα καθώς ήμουν μαζί με τον κόσμο, τους αλληλέγγυους που προσπαθούσαν να ανοίξουν την πόρτα του κτιρίου και υπήρχε μια αναστάτωση και έλεγα μέσα μου πως εάν δεν πετύχει και έρθει η αστυνομία το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να αγκαλιάσω τα παιδιά μου. Όμως όλα πήγαν καλά και μπήκαμε στο κτίριο. Αμέσως ένιωσα ένα αίσθημα ασφάλειας και φροντίδας από τους αλληλέγγυους. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα καλοδεχούμενη από την ημέρα που ξεκίνησα το ταξίδι.

Βρίσκομαι λοιπόν εδώ 2.5 χρόνια. Στην αρχή τα πράγματα ήταν δύσκολα, δεν είχαμε νερό και ρεύμα. Για δυο νύχτες θυμάμαι δεν είχαμε ρεύμα. Όμως θυμάμαι μας φέρνανε οι αλληλέγγυοι ωραίο φαγητό και πρωινό. Επίσης τα δωμάτια είναι υπέροχα, τα πιο ωραία δωμάτια που έμεινα μετά από τόσο καιρό στο ταξίδι και για πρώτη φορά καθαροί χώροι. Επίσης εδώ έχουμε μια υπέροχη κουζίνα που σιγά σιγά την φτιάξαμε και λειτουργεί. Επίσης εδώ μένουν οικογένειες από όλες τις χώρες τους κόσμου. Αυτό είναι υπέροχο, γνωρίζεις κόσμο που ποτέ δεν θα μου δίνονταν η ευκαιρία να μάθω πράγματα για τόσες πολλές χώρες. Μέσα στο City Plaza οι κάτοικοί του μιλάνε όλες τις γλώσσες και όλες τις θρησκείες του κόσμου. Νιώθω πραγματικά τυχερή που βρίσκομαι εδώ πέρα. Το σημαντικότερο είναι ότι όλα τα μοιραζόμαστε και νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο. Μαγειρεύουμε μαζί, τρώμε μαζί κάνουμε πολλές δραστηριότητες από κοινού, βγαίνουμε έξω μαζί και βεβαίως αγωνιζόμαστε μαζί. Έχουμε συμφωνήσει κάποιους κανόνες. Ο πρώτος κανόνας είναι ότι σεβόμαστε ο ένας τον άλλο, είμαστε όλες και όλοι υπεύθυνοι για το τι συμβαίνει εδώ μέσα και είμαστε μεταξύ μας αλληλέγγυοι. Επιπλέον έχουμε φτιάξει χώρους όπως το kids space, women space και ένα μικρο medical room. Όλα τα κάνουμε από κοινού και τα μοιραζόμαστε από κοινού. Επίσης σημαντικό είναι ότι όλοι συμμετέχουμε σε όλα. Όχι μόνο στο καθάρισμα, στο πλύσιμο, στο μαγείρεμα, στις βάρδιες και στην περιφρούρηση στις βασικές δηλαδή ανάγκες λειτουργίας του κτιρίου, αλλά συμμετέχουμε και στις πολιτικές διαδικασίες, στις συνελεύσεις, στις εκδηλώσεις και στις πορείες. Επίσης έχουμε φτιάξει λειτουργίες όπως μαθήματα γλώσσας και επίσης λειτουργίες φροντίδας όπως για τα παιδιά ώστε οι μητέρες να μπορούν να τα αφήνουν και να βγαίνουν έξω. Επιπλέον άλλος βασικός κανόνας είναι ότι δεν επιτρέπονται οι τσακωμοί και τα μαλώματα. Εάν προκύψει κάποιο ζήτημα τότε υπάρχει ομάδα που είναι υπεύθυνη για την επίλυση των διαφορών στην υποδοχή-reception. Αυτό είναι πολύ καλό για εμάς.

Φυσικά στην αρχή τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα, διότι δεν ξέραμε εάν θα κάτσουμε ή εάν θα φύγουμε από την Ελλάδα, εάν θα αντέξει η κατάληψη, και φυσικά χρειάστηκε χρόνος για να χτίσουμε μεταξύ μας σχέσεις εμπιστοσύνης. Αυτό όμως που θέλαμε ήταν ένας ασφαλής και ήσυχος χώρος για να ηρεμήσουμε ψυχολογικά από τις περιπέτειες του ταξιδιού. Εκτός των άλλων εγώ δεχόμουν πολύ μεγάλη πίεση από την οικογένεια του άντρα μου που μου έλεγε ότι είμαι μια αποτυχημένη και ότι δεν τα κατάφερα να φτάσω σε μια καλή χώρα της Ευρώπης. Με κατηγορούσαν ότι τα παράτησα όλα στην Τεχεράνη και τελικά απέτυχα, ότι τώρα δεν έχω τίποτα και ότι είναι καλύτερο να γυρίσω πίσω. Να σου στείλουμε λεφτά να γυρίσεις πίσω μου λέγανε. Φυσικά δεν δέχτηκα, εγώ είμαι υπεύθυνη για τον εαυτό μου και θα καταφέρω λέω συνέχεια μέσα μου. Έτσι λοιπόν χρειαζόμουν χρόνο για να δω τι μπορώ να κάνω. Αυτό που ήξερα είναι ότι ήμουν μόνη μου, και ότι δεν είχα βοήθεια από κανένα, και διαρκώς κυριαρχούσαν ερωτήματα όπως, που πας, τι θα συμβεί, ποιό είναι το μέλλον, τι θα κάνεις με τα παιδιά σου. Έφυγες για μια καλύτερη ζωή και τα έχεις χάσει όλα, δεν έχεις επιλογές, δεν έχεις λεφτά. Πραγματικά τους πρώτους έξι μήνες το μυαλό είχε σταματήσει, δεν μπορούσα να δώσω καμιά απάντηση, δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα, ήμουν τόσο μπερδεμένη, τι θα συμβεί σε εμένα, μόνο τα παιδιά μου ήθελα να σώσω. Τα σκέφτομαι αυτά τώρα και η καρδιά μου πονάει. Χρειαζόμουν ψυχολογική υποστήριξη και το city plaza την παρείχε. Κάθε εβδομάδα μιλούσα με ένα ψυχολόγο ο οποίος μου έλεγε να ελπίζω στις δυνάμεις μου και ότι μπορώ να τα καταφέρω. Και τελικά όντως πιστεύω ότι χάρη στην στήριξη και στην αλληλεγγύη από τους ανθρώπους στο City Plaza τα κατάφερα.