آتن | اداستان شماره ۵ یاد می گیریم با هم قدم بزنیم

من سه ماه پیش وارد یونان شدم. من قبلاً در باره اردوگاه لاواریو می دانستم. ما تاریخ لاوریو را می شناسیم زیرا این مکان بسیار مهمی برای مبارزه ما است.

در اینجا فقط کردها زندگی می کنند. ممکن است کسی از کشور دیگری نیز بتواند در اینجا بماند، اما ما با زبان و ارتباط مشکل داریم. در اردوگاه های دیگر که مردم کشورهای مختلف و فرهنگ های مختلف در کنار هم زندگی می کنند، همیشه مشکلاتی بوجود می آید. به عنوان مثال ، پول در اینجا اهمیتی ندارد. اگر کسی پول نداشته باشد باز هم، ما می توانیم به ایشان غذا بدهیم. ممکن است شخص دیگری این موضوع را نفهمد. دوستی و همدردی قبل از پول، مهم تر و با ارزشتر است. بنابراین ماندن در اینجا برای کسی که کرد نیست، دشوار است، زیرا آنها در یک فرهنگ یکسان نیستند. بیشتر مردم اینجا متعلق به پ.ک.ک و ام ال کا پی هستند.

در اینجا افرادی هستند که مسئولیت امور مختلف در اردوگاه را بر عهده دارند. همچنین کمیته های مختلفی مانند کمیته داد و بگیر یا کمیته غذا وجود دارد. سازمان ما در اینجا مانند یک درخت است. ما در مورد مسائل اردوگاه هیچ کمکی از دولت یونان دریافت نمی کنیم. برخی سازمان ها به اینجا می آیند و کمک می کنند. ما می دانیم که آنها نمی توانند پول کمک کنند، اما آنها غذا یا اسباب بازی برای کودکان کمک می کنند. کار آنها داوطلبانه است و ما آن را می بینیم. و این بسیار مهم است.

در اینجا در اردوگاه ایده هایی را که با آنها در پ ک ک پرورش یافته ام، دنبال می کنم. به عنوان مثال، آدم خوب بودن و تلاش برای رابطه به افراد دیگر، بحث و ایجاد روابط نزدیک برای ما مهم است. ما از این فرهنگ تغذیه شده ایم و در اینجا با آن زندگی می کنیم. و پ.ک.ک می گوید به فرهنگ خود احترام بگذاریم و با آن زندگی کنیم. هر کجا که هستیم، سعی می کنیم از هم جدا نشده و با هم زندگی کنیم و به یکدیگر کمک کنیم. به عنوان مثال ، هنگامی که من در زندان بودم، مادرم هیچ خانواده ای را در دیارباکر نمی شناخت، اما مردم ما در آنجا بااو بودند کمکش کردند تا او بتواند مرا پیدا کند و با من تماس بگیرد. این فرهنگ ما است که در کنار مردم خود باشیم، زیرا ما وطن نداریم. میهن ما توسط دولت ترکیه، دولت سوریه، دولت ایران و دولت عراق ویران و اشغال شده است. به همین دلیل است که ما برای سرزمین خود و مردم خود می جنگیم. و در روژاوا، مبارزان کرد که با مبارزات دلیرانه خود مشهور شده اند، قبل از هر چیز برای حقوق زنان می جنگند.

در اردوها البته ما با هم مشکلاتی داریم اما ما سعی میکنیم و آنها را حل می کنیم. زیرا ما باید با هم زندگی کنیم. به عنوان مثال، ممکن است ۸ نفر در یک اتاق زندگی کنند. ما باید با هم زندگی کنیم، لذامن ترجیح می دهم اینجا بمانم و در یک آپارتمان نباشم. در اینجا ما آزاد هستیم، مکانهای مختلفی برای گفتگو و گذراندن وقت آزاد خود داریم. اما اگر کسی به یک آپارتمان برود زندگی جمعی و متحدانه خود را از دست می دهد. در اینجا، اگر مشکلی پیش آمد، ما آن را با هم حل می کنیم. ما روزی سه بار غذا می خوریم، معمولاً هر اتاق برای سرنشینان خود ترتیب می دهد و غذا میپزد. اما ما همچنین یک آشپزخانه بزرگ داریم که گاهی اوقات برای صبحانه ما با هم دور هم جمع میشویم و صبحانهه را با هم می خوریم. البته این اردوگاه با آتن فاصله دارد و برای دیدن یک دوست وقت لازم است تا به آنجا برسی. ما با مردم محلی لاوریو روابط زیادی نداریم اما ما در بازار عمومی و کافه ها ملاقات می کنیم. البته به دلیل اینکه افراد اردوگاه به کشورهای دیگر می روند، ایجاد روابط دایمی راحت نیست. البته گاهی اوقات برخی از افراد محلی به اینجا می آیند.

دوست دارم به وطن خود برگردم. اما اکنون آنجا امن نیست. اگر در یونان نمانم می خواهم به جایی بروم که آنجا برای اعضای سازمان ما بی خطر باشد.